Door: Ted van der Meer

Hij is legendarisch, Wim Sonneveld. Al jarenlang niet meer onder ons en toch onderdeel van onze gezamenlijke herinnering. Dat komt vooral door het lied ‘Het Dorp’, met onder meer deze beroemde strofe:
“En langs het tuinpad van m’n vader
Zag ik de hoge bomen staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dan dat ’t nooit voorbij zou gaan”

Nostalgie tot en met, nietwaar? Niet realistisch, als je naar de toekomst kijkt. Niets blijft immers altijd zoals het was, gelukkig maar. En toch, van zulke zinnen krijg ik het warm vanbinnen. Het ‘hoe het vroeger was’ komt even terug.
In deze angstige tijd hebben mensen behoefte aan vastigheid. Maar die zekerheid is er niet. Nooit eigenlijk, maar nu valt dat meer op. Natuurlijk wordt er gepiekerd naar aanleiding van de situatie in Oekraïne. Je leeft immers mee met die honderdduizenden, inmiddels misschien al miljoenen, die op drift geraakt zijn. Je zal maar moeten vluchten uit je eigen – tot voor kort veilige – land. Treuriger kan het niet.
Wij worden nog steeds wakker in een veilig land. Al dagenlang vriest het ’s ochtends. Een paar uur later genieten we van de volle zon. Alsof er niks aan de hand is. Nog altijd is corona actief. Er worden nog steeds mensen ziek, maar zelden is het ernstig. Het valt dus alleszins mee. Maar toch, ook ik heb af en toe last van sombere gedachten. Daarom dacht ik vrijdag: ik ga de knop even omzetten. Op naar een andere plek.

Roelofarendsveen en Braassemermeer
Dat werd mijn geboortedorp, Roelofarendsveen (onderdeel van de gemeente Kaag en Braassem), waar ik nog altijd enkele familieleden en vrienden heb. Het voelde vertrouwd. Omdat het zulk mooi weer was, had ik besloten alles met de benen te doen en zoveel mogelijk te genieten van de schoonheid van het dorp èn van het Braassemermeer. ‘De Veen’, zoals de dorpelingen zeggen, is direct gelegen aan het meer. Mijn ouderlijk huis was maar zo’n vijftig meter verwijderd van de plas. Toen ik op de plek stond waar ik altijd de plas indook, leek ik terug te keren naar mijn jeugd. Zwemmen, kanoën, zeilen en genieten van de zomerse waterskiwedstrijden… Als ik eraan denk word ik weer blij. Het was een heerlijke herinnering.

De wereld draait door
De kronkelige kade was er nog steeds, maar nu met veel prachtige huizen die uitkijken over het meer. Jammer, die woningen? Natuurlijk niet, alles verandert. De wereld draait immers altijd door. Dat merkte ik ook tijdens mijn wandelingen in de straten en in de polders. In mijn jeugd was er achter de huizen langs het Noord- en Zuideinde vrijwel alleen tuingrond waarop groenten, fruit en vooral bloemen werden gekweekt. Nu werd er in het ‘tulpendorp’ volop gebouwd.

Geen alternatieve tekst opgegeven voor deze afbeelding

Herkenbare bedrijven
De enorme bedrijvigheid was opmerkelijk. Ik herkende meerdere bedrijfsnamen nog uit mijn jeugd. Wat me ook opviel was de verscheidenheid. Er wordt in Roelofarendsveen veel en creatief gebouwd. In een paar jaar tijd stampte men het ene leuke straatje na het andere uit de grond. Een bouwer vertelde me dat er in het dorp al jarenlang keihard gewerkt wordt om zoveel mogelijk huizen neer te zetten. “Er is in ons land een woningcrisis, maar dat ligt dan niet aan ons”, was het laconieke antwoord op mijn vraag.
Het waren heerlijke uren. De smalle straten, de hoge en lage bruggetjes en vooral de gebruikelijke openheid van de ‘Veenders’ die ik tegenkwam – het was hartverwarmend. Hoewel ik op mijn 18de al vertrokken was, is het nog steeds een beetje ‘mijn dorp’. De volgende keer ga ik het water op, lekker dobberen op het meer. Ik kan het iedereen aanraden. 

  • Deze column werd gepubliceerd op 8-3-2022. Hij kwam tot stand dankzij de steun van Accon avm. De schrijver is in zijn TED Talk’s geheel onafhankelijk.
    Alle columns zijn op meerdere platforms te lezen, o.a. op de website van Accon avm – dat ruim 7.700 vaste volgers heeft -, Linkedin, Facebook, Twitter, Instagram en tedvandermeer.nl.

Wil je meer lezen?

Bekijk deze publicaties