Sportverkiezingen

Column in het magazine KEI IN SPORT (Amersfoort)

Door Ted van der Meer

Als er sportverkiezingen worden aangekondigd, veer ik op. Ik heb een geschiedenis met dit fenomeen. Dat begon toen ik nog bij AVRO’s Sportpanorama werkte. Ik zat bij de radiotak, was presentator, interviewer, producer – dus een soort manusje-van-alles. In die tijd werden de nationale sportverkiezingen door onze tv-collega’s georganiseerd. Wij van de radio maakten eenmaal per jaar een special over de Sportstad van het Jaar.

De AVRO had prima presentatoren in huis. Het waren meestal keurige uitzendingen zonder uitglijders. De nummer één presentator was Ruud ter Weijden. Hij verstond zijn vak en dus zat de AVRO gebeiteld. Maar éénmaal liep het gierend uit de klauwen. Op de uitzenddag was Ruud behoorlijk ziek, maar hij was nogal ijdel en wilde per se dit prestigieuze programma presenteren. En dus had hij een doos medicijnen ingenomen. Dat pakte verkeerd uit. Hij ging enkele malen ernstig in de fout. Er kwamen brieven bij de AVRO binnen in de trant van “waarom stond er een dronkeman op het podium”. Best zielig voor Ruud. Hij had zich overschat en niemand om hem heen had hem kennelijk kunnen overhalen om de presentatie aan een collega over te laten. Het was een paar dagen nieuws en daarna ging het leven weer gewoon door. De affaire heeft Ruud geen serieuze schade toegebracht.

Bij een andere, ook enigszins beruchte uitzending was ik zelf betrokken. Sterker nog, vanwege mijn keuze voor een ingehuurde artiest was ik er volledig verantwoordelijk voor. De sportstad van het jaar was Amstelveen. Daarom zaten we met onze hele ploeg in die stad. Amstelveen was in die tijd een echte VVD-stad. De toenmalige burgemeester was Jhr. Mr. W.H.D. Quarles van Ufford. De man die de prijs uitreikte was AVRO-voorzitter (later staatssecretaris) Gerard Christiaan Wallis de Vries. Vriendjes van elkaar dus. Het dreigde wel enorm saai te worden. Dus verzon ik een list. Ik koos voor een truttige opstelling op het podium, met een Willem Duys-aquarium met vissen. Maar wat niemand wist, behalve mijn directe collega’s: ik had  Youp van ’t Hek ingehuurd als spreker. Youp, toen ook al een ‘beroepsontregelaar’, nam beide VVD’ers stevig op de korrel. De jonkheer vond het erg leuk maar Wallis niet, die ging klagen bij de directie. Mij maakte dat niet zoveel uit. We hadden ons doel bereikt: het was een uitzending waar nog veel over nagepraat werd, ook in de media. Er moest natuurlijk wel gescóórd worden…

Later in mijn carrière heb ik tien jaar zelf sportgala’s gepresenteerd. Dat deed ik in het Hilversumse Raadhuis. Hoe deftig het daar ook was, het gala was dat bepaald niet. De bobo’s ontbraken (behalve de wethouder sport en soms de burgemeester), want het ging de organisatie om de sporters, van piepjong tot stokoud. Het was altijd vol. Er werden tijdens het korte, flitsende programma volop prijzen uitgereikt en veren in achterwerken gestoken. Zo behoorde een sportverkiezing te zijn, was de mening van de gemeente en de jury waarin ik me prima kon vinden.

Het Amersfoortse sportgala heb ik helaas moeten laten schieten. Ik hoop dat het daar net zo vrolijk was als in de ‘mediastad’. Volgens het AD zat wel snor in de afgeladen Flint: “Er werd gedanst, het publiek werd onderhouden, maar het belangrijkste was toch wel de uitreiking van de jaarlijkse sportprijzen. Onder leiding van NOS-sportpresentator en AD-columnist Jeroen Stomphorst werden alle prijswinnaars bekend gemaakt.” En de sportman en -vrouw waren Koen Lems, de zwemmer, en het nationale atletiekfenomeen Femke Bol. Volgend jaar ben ik er weer bij.

* Ted van der Meer is journalist en schrijver, tevens oud-tenniscommentator van o.a. NOS, RTL en Eurosport.

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail