Een bad vol tennistranen

Sport & Strategie Column Donderdag 12 juli 2018

Door: Ted van der Meer

Donderdagavond was er op NPO1 een Andere Tijden-special over Betty Stöve. Een tennisnaam uit een grijs verleden. Maar wel één die de tennisfans niet snel zullen vergeten. ‘Big Betty’ heeft grote prestaties geleverd, met als uitschieter een Wimbledon-finale.
We schrijven 1977. Het is feest. 100 jaar Wimbledon. Het wordt tijd dat er na Fred Perry bij de mannen (1936) en Ann Haydon-Jones bij de vrouwen (1969) weer eens een Brit(se) gaat winnen. De ‘Groene Kathedraal’ aan de Londense Church Road.
Het was mijn ‘ontmaagding’, ofwel mijn allereerste Grand Slam voor de vaderlandse radio, als tijdelijke opvolger van Bep van Houdt. Ik viel met mijn neus in de boter, want Betty stond na een kleine twee weken in alle drie de finales. Eén groot Nederlands feest zou het kunnen worden. Stöve was kansrijk in het enkelspel en meer nog in de dubbelspelen, met Martina Navratilova en Fred McMillan als partners. Dat viel dus vies tegen.

“Bad vol tranen”

Vrijdag 1 juli was de grote dag voor Betty Stöve. Zou ze in staat zijn om met één of meer titels naar huis te gaan? Het mislukte jammerlijk tegen Virginia Wade. De eerste set was nog voor Stöve (6-4) en tot 3-3 in de tweede set was er nog perspectief voor de eindzege. Maar Wade ging beter spelen en Stöve maakte steeds meer fouten. Na dit verlies volgden zaterdag ook nog eens een nederlaag in het damesdubbel en de afsluitende mixed.
Betty vertrok na het derde debacle direct naar haar hotel, waar ze “in een bad vol tranen” (citaat Andere Tijden) haar verdriet probeerde te verwerken.
Tegelijkertijd was er in mijn geval sprake van klein leed. Terwijl Betty nog aan het snotteren was, moest ik me melden op het lokale, interne politiebureau. Ik had namelijk een doodzonde begaan. Zonder toestemming had ik vanuit mijn hooggelegen commentaarpositie met een fototoestel met een kolossale lens (eigendom van tennisfotograaf Henk Koster) ingezoomd op bezoekers in de Royal Box. Dankzij de beroemde BBC-commentator Max Robertson liep het met een sisser af. Ik mocht die zaterdag (destijds de slotdag) gelukkig de – prachtige – mannenfinale Björn Borg (winnaar) versus Jimmy Connors van commentaar voorzien.

President van vrouwenbond

Terug naar Betty, die veel meer dan alleen tennis in haar ‘bagage’ had. Ze was een verbinder en een organisator. Onder leiding van Billy Jean King, met Betty als penningmeester, werd de vrouwenbond WTA (World Tennis Association) opgericht, met als doel meer aandacht en meer prijzengeld voor het vrouwentennis. Betty bleef lange tijd een belangrijk persoon voor de WTA; ze vervulde onder meer de functie van president.
Na haar actieve carrière werd ze een kundige coach, van onder anderen Grand Slam-winnares Hana Mandlikova en Kristie Bogert, een gevaarlijke speelster destijds en nu een van de beste tenniscommentatoren.

Opkomst van Krajicek II

In 1996 werd Richard Krajicek bij de mannen Wimbledon-kampioen. Daarna was het wachten op een vrouw die de top van de tennis-Olympus zou bereiken. In 2007 leek het erop dat Richard’s halfzus Michaëlla wel eens in zijn voetsporen zou kunnen treden. Een sprookje leek in de maak.
De pas 18-jarige Krajicek ging elke wedstrijd beter spelen. Ze bereikte de kwartfinale en stond daarin tegenover Marion Bartoli. Een ‘eitje’, volgens nogal wat volgers. De eerste set was duidelijk voor Michaëlla, maar daarna ontmantelde de Francaise – een groot tacticus – het spelletje van de Nederlandse en in drie sets spatte de droom uiteen. Als gevolg van fysieke en mentale problemen heeft ‘Misa’ Krajicek dat niveau later nooit meer bereikt.

‘Gravelspecialiste’ Kiki Bertens ging dit jaar zonder grote verwachtingen naar Londen. Maar het zat mee – vooral het weer. De extreme droogte zorgde ervoor dat de gebruikelijke omstandigheden (met af en toe regen) het grastoernooi veranderden in een soort hardcourttoernooi. En ineens waren de banen best geschikt voor Kiki. Ze begon met vertrouwen aan de klus. Haar uitstekende service, gecombineerde met harde, diepe slagen, zorgen voor een serie fraaie overwinningen. De pupil van coach Raemon Sluiter wist zelfs de kwartfinale te bereiken. Tot haar slachtoffer bevond zich ook oud-winnares Venus Williams.

Er had nog meer ingezeten, maar na setwinst tegen haar vriendin Julia Görges en een ternauwernood verloren tweede set was de energie op. Geen halve finale, geen Nederlandse kampioene op het ‘heilige gras’ waar overigens weinig van over was.

De ‘tennisdroogte’ in Nederland is extreem als het om (potentiële) toppers gaat. Bertens is de uitzondering. Ze heeft de capaciteiten om bij grote toernooien ver te komen. Maar heeft ze het in zich om een Grand Slam-titel op te eisen? Nee is het logische antwoord Er zijn teveel concurrenten, waarvan sommigen er bovenuit steken. Maar was dat ook niet het geval met Joop Zoetemelk, mijn bijna- buurman uit Rijpwetering? Joop was de ‘eeuwige tweede’ totdat hij de Tour won. Kiki is jong genoeg om nog zes jaar door te gaan. Dat zijn nog 21 Grand Slams. Het hoeft maar één keer echt mee te zitten. Als het Bertels lukt om in Australië, Parijs, Londen of New York een finale te winnen, dan is Betty Stöve de eerste om haar te feliciteren. “Om echt een legende te worden moet je toch echt een Grand Slam te winnen”, heeft ze eens opgemerkt. Ware sportiviteit, dàt hoort ook bij deze oer-sportvrouw.